“Hebben jullie het wéérbericht wel gehoord?”

19 oktober 2017

Herfst, je ontkomt er niet aan. Onze jachthaven oogt leeg. Wegens renovatiewerken moeten we plaats maken tegen eind oktober. Nooit eerder gingen we zo vroeg uit het water.

Ik zie mijn schipper zachtjes verwelken naarmate die datum dichterbij komt. Voor hem is de winter met zijn korte dagen en zonder zeilboot heel erg lang. En zit de tocht die we nog wel eens met 1 november varen er niet in. Zeilen naar Dover, dagje met de trein naar London en terug. “Dan doen we dat toch gewoon eerder”, troost ik, “neem volgende week vrijdag vrij, we maken er een lang weekend van, nu, net voor we uit het water moeten.”

Elke dag volgen we het weerbericht. Er is onstuimig herfstweer op komst. Zuid, zuidwest. De hardste wind komt op zaterdag, geeft niks, dan liggen we al in Dover… In onze overmoed bestellen we de treinkaartjes Dover-London.

Op donderdag zeilen we van Nieuwpoort naar Duinkerke. Zuidenwind, dat gaat goed. Het is niet koud, het is droog, we hebben er zin in.

Maar als we op vrijdagochtend Duinkerke buitenvaren gaat de zee wel erg ruig tekeer. De wind keert zich tegen ons, trekt aan, koppig doorklieven we de nukkige zee. Witte schuimvlokken waaien horizontaal van de puntige golven af.

Een boot van de Franse douane komt naast ons varen en roept op. Een paar routine vragen. Maar dan, bezorgd, “Hebben jullie het wéérbericht wel gehoord?” En “Wees toch maar voorzichtig!”… Het wordt stil aan boord. Nu zit de stroom nog mee, maar straks kijken we aan tegen enkele uren tegenstroom. Het gaat wel een heel erg lange tocht worden. En als het hier al zo heftig is, hoe zal het dieper in zee zijn? En voor de muur van Dover, waar het zo kan spoken?…

Bij de volgende windstoot maken we rechtsomkeer. Met de wind nu ruim van achter varen we op slag een stuk comfortabeler. Zo veel comfortabeler, dat ons even het gevoel bekruipt dat we ons bang hebben laten maken. Maar net niet voor top en takel -nauwelijks een puntje grootzeil en amper een hoekje stagzeil- lopen we vlotjes 7 knopen en zien in dat aan de wind varen geen optie is, laat staan opkruisen.

Voor het weekendje-weg-gevoel varen we door naar Oostende, kunnen we daar op zaterdag nog iets leuks doen en zondag de luttele 9 mijl naar Nieuwpoort terugvaren.

En kijk, het mag dan Londen niet zijn, maar Oostende heeft wel iets te bieden. Precies vandaag gaat er een bijzondere tentoonstelling van start, ‘Het Vlot. Kunst is (niet) eenzaam.’‘ Thema Het Vlot, als voertuig, reddingsmiddel, plek van isolatie, reflectie, twijfel, inzicht, symbool ook van de (zoek)tocht van de kunstenaar… We lachen om het toeval dat wij uitgerekend hiér aanspoelden… Meer symboliek kan niet, beelden van mensen onderweg, varend, overspoeld, drijvend, toch telkens weer overeind krabbelend, houvast zoekend op een vlot. De kunstwerken, video’s en installaties zijn op uiteenlopende locaties in de stad te zien, een aanrader.

En dan is daar zondag, en gaan we even dat eindje terug varen naar Nieuwpoort. Hadden we gedacht… Moeizaam stampen we de havengeul uit, de zee kolkt, de hemel buldert herfst. Geen zeilboot in de verste verte te bespeuren. Het wordt weer stil aan boord. We hebben nog maar anderhalf uur stroom mee, straks wordt dat tegenstroom. Springtij bovendien. We hebben weinig zeil gezet en kunnen niet echt hoog aan de wind in dit weer. Bij het eerste overstag manoeuvre zien we in dat dit niks wordt en maken rechtsomkeer.

We meren braafjes af op dezelfde plaats van waar we vertrokken en nemen braafjes de tram terug naar Nieuwpoort… Onze boot, die varen we later wel terug.

Soms vlot het niet zoals gehoopt…

Hink stap sprong naar huis

Hink… Dartmouth – Boulogne – 230 mijl in 34 uur, gemiddeld bijna 6,8 knopen!

27 juli 2017. Het prachtige weer van gisteren lijkt een verre onwezenlijke droom. Vandaag is het grijs hier in Dartmouth, de toppen van de hellingen zijn gehuld in pluizige mist, de geveltjes moeten keihard hun best doen om er kleurig uit te blijven zien. Wat een verschil…

Maar niet getreurd, op zee staat een perfecte wind, zuidwest 6 beaufort. Geholpen door flink wat stroom mee, sjezen we oostwaarts. Huiswaarts. We spelen even met het idee om nog een ommetje te maken langs Guernsey maar laten het even snel weer varen. Vreemd dat er op een reis toch altijd zo’n moment komt dat je in een ‘we-zijn-weer-bijna-thuis’ stemming komt. Dat er dan niet veel meer hoeft dan gewoon naar huis varen. En zo besluiten we in één keer door te gaan tot Boulogne. En al vinden we het een beetje zonde om de snelheid uit ons schip te halen, toch minderen we bij zonsondergang wat zeil om op het gemak de nacht door te zeilen…

De wind blijft constant, na 24 uur zeilen hebben we 160 mijl afgelegd, voor ons een beetje kicken toch. Nog eens 10 uur later lopen we Boulogne aan en dat is best spannend. Stevige wind op zee, dat is gewoon stevige wind op zee. Maar stevige wind om een haven aan te lopen, dat blijft altijd een beetje stressen.

Stap… Boulogne – Duinkerke – 44 mijl in 5 uur 25 minuten

28 juli 2017. Er is opnieuw 6 bft voorspeld. Dat is niet min, maar het is nog altijd wind uit het zuidwesten en dat maakt het doenbaar. Het uitvaren is al even spannend als het aanlopen gisteren, de zee beukt met wit geweld op de muur van Boulogne.

Maar eens we wat afstand nemen van de kust, valt het best mee. Wind en stroom spoelen ons rond Cap Gris Nez, er zijn nogal wat jiha-momentjes! In een record tijd zeilen we naar Duinkerke.

Sprong… Duinkerke – Nieuwpoort – de laatste 17 mijl…

29 juli 2017. En zo zijn we weer thuis, drie weken zeilvakantie zitten er op. En voor wie er wat aan heeft, als afsluiter nog een overzicht van alle tochten en tochtjes van een fijne zeilreis…

 

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

The Anchorstone, Dittisham

Dinsdag 25 juli 2017, Dart Marina, Dartmouth

‘Beste meneer op de veerpont tussen Dartmouth en Kingswear. Ik ken u niet en u kent mij niet. De kans dat u deze blog leest is nihil. En dat is allemaal jammer, want ik zou u erg graag willen bedanken voor de leuke babbel en uw fantastische tip! Dankzij u had ik vandaag zowat de leukste lunch ooit.’

Dag 1 in Dartmouth

We zijn hier aangekomen na een zeiltocht van 24 uur, St-Mary’s – Dartmouth, zo’n 120 mijl. We fietsen tot Dartmouth Castle. Nu ja, fietsen. Elke vijf minuten stoppen we omdat we onze ogen niet kunnen afhouden van de rivier.

Op de Dart varen ferry’s af en aan, boten en bootjes laveren er tussen, een heuse raderboot neemt toeristen mee. In de late namiddag nemen we het veerpontje van Bayards Cove naar Kingswear. Heel apart. Een stevige boot duwt en trekt de pont naar de overkant.

Veel is er in Kingswear niet te zien, behalve dan het zicht op de rivier van aan de andere kant. En de geveltjes in snoepkleuren, van dichtbij. En de rook van de stoomtrein die van daaruit vertrekt, langs de rivier.

Op de terugtocht met de veerpont ontmoeten we een man met een boormachine in de hand. Hij grapt dat hij nog even moet gaan klussen op zijn bootje -hij wijst naar het superjacht de Lady Christina dat op de rivier ligt te pronken.

‘Altijd wel wat te doen op zo’n boot,’ knipoogt hij. ‘Op onze boot ook’, lachen we terug. We raken aan de praat. En dan vraagt hij wat we wel vinden van het Engelse eten? Ik grap dat we meestal zelf koken aan boord. En dan zegt hij dat er toch iets is dat ze hier niét verprutsen, namelijk hun overheerlijke seafood. En daarvoor moet je in Dittisham zijn, in het Anchorstone Café, een eind stroomopwaarts op de Dart. Ze doen enkel lunch…

Dag 2 in Dartmouth

Vanmorgen zijn we om diesel geweest. Witte diesel. Te voet dus, geladen met jerrycans. Al was de havenmeester zo lief om ons terug te brengen met de auto, de dag is ruim over de helft als we terug aan boord zijn.

Zouden we het nog halen om in Dittisham te gaan lunchen? Dat blijkt makkelijker gedacht dan gedaan. Enkel de twee kleine bootjes van Dittisham Ferries varen het traject. En helaas,  daar hadden we voor moeten reserveren. Ook bellen naar de Anchorstone is niet bemoedigend, een antwoordapparaat maakt duidelijk dat ze het te druk hebben om tijdens lunchtijd de telefoon op te nemen. Beneden aan het grote ponton dobbert de Sandpiper. Kijk, de schipper is aan boord, kom, we gaan een praatje slaan…

En ja hoor, we kunnen toch nog mee op de boot van 14:00, iemand belde af. Komt normaal om 16:00 terug, maar -knipoog- als we echt willen mogen we ook nog om 17:00 terugkeren met de Carlina. Een handgeschreven ticketje is ons vervoersbewijs. Het knuffelgehalte van de schipper is net zo ontroerend als zijn boot, het tochtje op de rivier zalig.

En Dittisham? Dat is alles wat de leuke meneer van op de veerpont beschreven had. Het gezellige eetcafé aan de ene kant, de FBI aan de andere kant. FBI? Gewoon, Ferry Boat Inn.. Het mooie weer maakt het alleen nog mooier. En dat we de laatsten zijn die mogen komen lunchen in het Anchorstone Café geeft ons het gevoel de lotto gewonnen te hebben. En zo word ik met een paar dagen vertraging met een subliem verjaardagsetentje verwend… Gegratineerde oesters, krab, een koel wijntje en een uitzicht om in te lijsten!

Als kers op de taart blijken we voor de terugtocht de enige passagiers te zijn op de Carlina

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Daar is ze dan, de zon!

23 juli 2017

Sommige dingen lijken zo vanzelfsprekend. Daglicht bijvoorbeeld.

Kijk, deze dag begon grijs. De wind was ook niet je dat. Zwak en veranderlijk. Maar gaandeweg klaart het op, de wind trekt aan. En nu zeilen we rustig, mijl na mijl, de Isles of Scilly liggen al ver achter ons.

De grijze ochtend is vergeten, alsof ze er nooit is geweest. Als je naar het oosten zeilt zijn de late namiddagen heerlijk, de lage zon in de kuip, warm en licht. En plots vind je dit vanzelfsprekend. De zon, de zee, vijf knopen… Alsof het altijd zo was en altijd zo zal blijven.

Maar uur na uur schuift de zon op. We hopen op een mooie zonsondergang, maar een lange wolkenlijn lijkt de pret te gaan bederven.

Alhoewel… Eerst zakt de zon zacht in de donzige wolken en verdwijnt.. om iets later onder de wolkenstrook weer tevoorschijn te komen. We staren er naar als was het een wereldwonder. Kijk toch naar dat gouden randje!

Als ze helemaal achter de horizon verdwenen is, trekt een kilte over de zee. Het laatste licht verdwijnt. De nacht valt koel.

 

IMG_9492

We houden afwisselend wacht. De nacht is aardedonker nu, het is nieuwe maan.

De zonnige namiddag is vergeten, alsof ze er nooit is geweest. Als je met nieuwe maan een nacht doorzeilt, zijn de uren lang, fris en o zo donker. En lijkt het alsof er geen eind aan gaat komen. Alsof het altijd zo was en altijd zo zal blijven.

Maar uur na uur lost ook die duisternis op en heel voorzichtig keert de dag terug, het licht is er lang voor de zon er is.

Ik hoop op een mooie zonsopgang, maar nevelige slierten lijken de pret te gaan bederven.

Alhoewel… Dapper wurmt de zon zich van achter de kaap van Start Point. Ik staar er naar als was het een wereldwonder. Kijk toch naar die kleuren!

Here comes the sun!

Kijk, deze nacht was lang. Maar gaandeweg wordt het lichter, en beetje bij beetje warmer. En we zeilen rustig, mijl na mijl, Dartmouth ligt nog maar een 20-tal mijl voor ons…

BewarenBewaren