Vuurtorenberichten en lijstjes

Halfweg januari 2022…

Jaarwissels, ze lijken steeds sneller te komen. Zij die het kunnen weten zeggen dat dat gewoonweg ouder worden is… Maar hoe dan ook, bij jaarwissels horen jaaroverzichten. Opsommingen van nieuwsfeiten, persfoto’s… Maar ook lijstjes met beste films, muziekalbums of boeken horen er bij als een vuurtoren bij een te ronden kaap.

En kijk eens aan, staat daar nu geen boek over vuurtorens in een lijstje van ’10 beste boeken van 2021′! De samensteller van het lijstje is dezelfde recensent die eerder dat jaar in hetzelfde blad het boek vijf sterren gaf… Die recensie had me tot de aanschaf ervan verleid. Perfecte lectuur voor een zeilvakantie zou het worden. ‘Vuurtorenberichten’ van Jazmina Barrera. Een prachtig logboek vol diepzinnige gedachten. Zes hoofdstukken, zes vuurtorens…

De Mexicaanse schrijfster van 33 zou zich ‘in de marge van de literatuur bevinden, waar de interessantste dingen gebeuren’, staat er ook te lezen in een recensie op de literaire weblog Tzum. ‘Onderhoudend, erudiet en spitsvondig’. En ‘Caleidoscopisch’. Volgens een boekrecensie van Trouw.

Maar al deze loftuigingen ten spijt wil het niet echt klikken tussen mij en deze essaybundel. Het boek leest niet helemaal lekker naar mijn gevoel. Zou de vertaling uit het Spaans er voor iets tussen zitten vraag ik me af.. En dan valt mijn oog op iets vreemds. Ieder hoofdstuk begint met een korte beschrijving van een vuurtoren, mét vermelding van de geografische coördinaten. Vier vuurtorens bevinden zich in de States, eentje in Frankrijk en eentje in Spanje. Maar zonder uitzondering bevinden ze zich allemaal ten westen van de nulmeridiaan. Maar bij de lengtegraden staat geen W maar een O. Waarom staat daar nu een O? Maar dan snap ik het. Westerlengte in het Spaans is longitud Oeste. Oeste is West. Dat woord begint met een O. De geografische notering is simpelweg niet vertaald… Spijtig.

Voor Jazmina Barrera zijn vuurtorens even aanlokkelijk als de gezangen van sirenen. Gelukkig leidde ze geen schipbreuk toen ze haar obsessies neerpende in dit prachtige logboek.

Ik bekijk nog eens de recensie, al was het maar om te begrijpen waarom ik niet zo goed begrijp waar de schrijfster naar toe wil in haar essays. En dan valt me een joekel van een spelfout op in de inleiding. Schipbreuk leid je dus niet, maar lijd je… Ik besluit dat literaire recensies niet altijd evangelie zijn en dat je maar beter gewoon een boek leest en er het jouwe van denkt…

Vuurtorens, veel mensen hebben er een fascinatie voor. Ze wijzen de weg, laten zien waar het gevaar is. Het oude jaar ligt achter ons, het nieuwe jaar voor ons, we weten nog niet waar we heen gaan. Naar het voorbeeld van Jazmina en omdat het bij een jaarwissel hoort, maak ik hier dan ook graag mijn klein lijstje. Met zes vuurtorens, waarom niet… Lukraak gekozen. Of misschien toch niet…

Beachy Head – vanuit zee of vanop de klippen

Latitude: 50° 44′ 14 N
Longitude: 0° 14′ 51 E

Aan de voet van spierwitte klippen staat de vrolijke rood wit gestreepte toren van Beachy Head. We zeilden er al vaker langs maar één keer gingen we haar ook van bovenaf bewonderen. Het zou een mooi voornemen voor 2022 kunnen zijn, dingen vanuit meer dan één hoek bekijken..

Skroo lighthouse, Fair Isle – ver weg

Latitude: 59° 33′ 13 N
Longitude: 1° 36′ 58 W

Deze heb ik gekozen omdat dit voor ons (tot hiertoe) de meest afgelegen plek moet geweest zijn waar we naar toe zeilden. Wat toen een absoluut gevoel van euforie gaf. Deze vuurtoren werd gebouwd door David Alan Stevenson, een beroemde vuurtorenbouwer. Zoals al zijn vuurtorens is ze wit, vanille-geel en zwart gekleurd. Net als de Jan-van-Genten die je daar ook veel ziet. Of dit toevallig zo is of niet, daar heb ik geen idee van. En ik hoef het ook niet te weten… Op meer van zulke kleurrijke bijzonderheden in 2022!

Phare des Baleines, Ile de Ré – vriendschap

Latitude: 46° 14′ 39 N
Longitude: 1° 33′ 40 E

In Frankrijk alleen al staan er meer dan 100 vuurtorens. Aan deze vaarden we niet met onze eigen boot voorbij maar kwamen er toen we meezeilden met een vriend in deze regio. Het is er dus eentje voor alle vriendschappen in 2022!

Vesborg op Samsø – verrassing

Latitude: 55° 46′ 10 N
Longitude: 10° 33′ 05 E

Toen we afgelopen zomer naar deze vuurtoren fietsten, was het prachtig weer. Het zonlicht speelde verrassend door de kleine raampjes en zwaluwen vlogen af en aan uit de talloze nestjes die ze hoog onder een rand hadden gebouwd. Op meer zulke verrassingen in 2022!

Noorwegen – Lindesnes – zuid en nu noord

Latitude: 57° 58′ 57 N
Longitude: 7° 02′ 51 E

Onze eerste reis met onze Breehorn bracht ons niet waar we gedacht hadden. Maar wel voorbij Lindesnes. Die ligt op het uiterste zuidpuntje van Noorwegen. Plan voor deze zomer is om helemaal tot aan de andere kant te komen, de noordkant…

Oostende – Lange Nelle – herinneringen

Latitude: 51° 14′ 11 N
Longitude: 2° 55′ 50 E

Graag sluit ik af met Lange Nelle. Dat is de wit blauwe ranke vuurtoren van Oostende. Toen ik een kind was zongen mijn ouders daar een grappig liedje over. Als we dit jaar voor enkele maanden gaan vertrekken, nemen we graag een pak fijne herinneringen mee..

Leve de torre van Ostende! Leve de torre van Osténde! Je kad hém zien ol woar je blénde! Kloarder of de moane, of e klétsekop in brande! ’t En is gin ain latêrn die ‘d an uuze torre kant! Hoane moane, suukerdekroane, piempaljoene lêze, oender de zai potsje kadai, daansn de piepernélletsjes!

Vieren!

vie·ren (vierde, heeft gevierd) 

1: feestelijk doorbrengen of gedenken: zijn verjaardag vieren.

2: laten uitlopen of schieten: de teugel(s) (laten) vieren, minder streng gaan optreden

Vieren in de eerste betekenis van het woord kent iedereen. Maar als er op een boot ‘vieren!’ geschreeuwd wordt, gaat het meestal niet over feesten.

Dan weet je dat je -snel, snel!- een lijn moet lossen. De schoot, bij voorbeeld, omdat de boot door te veel druk in de zeilen vervaarlijk gaat hellen, onbestuurbaar wordt, uit het roer loopt. Of een landvast die te strak gehouden wordt bij een aanlegmanoeuvre. Of een meertouw in een sluis wanneer het waterpeil sneller zakt dan verwacht, en je moet voorkomen dat je aan de sluismuur komt te hangen…

Deze winter bleef onze boot in het water. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat onze winterse zeiltochtjes -tot hier toe, de winter is nog niet om- op één hand te tellen zijn. Maar op niet onaangename wijze kwam ik tijdens een van die zeiltochtjes tot de bevinding dat vieren in de zin van ‘het is feest!’ en vieren in de zin van ‘lossen, die lijn!’ meer met elkaar gemeen hebben dan je zou denken…

En dat ging zo:

De allerlaatste dag van het oude jaar en de eerste dag van het nieuwe, die willen we graag aan boord van onze Pat Panick vieren en drie vrienden vergezellen ons. Op 31 december gaan we van Nieuwpoort naar Oostende varen. Daar feesten we aan boord en om middernacht gaan we naar het vuurwerk kijken op het strand. Op 1 januari zeilen we terug…

Het mag een feestelijke zeiltrip worden en in de week die er aan voorafgaat, plan ik lekkere dingen, champagne, wijn, een feestmenu. Er komt een kerstboompje aan boord, en kerstlichtjes, kerstservetjes… Ik maak lijstjes om af te vinken. Tot ik een van de vriendinnen bel om het over het feestmenu te hebben, je kent het wel, wie brengt wat mee… Zij wuift mijn plan-drift weg. ‘Bij aankomst in Oostende gaan we toch gewoon met zijn allen boodschappen doen en kijken wat er op onze weg komt, lacht ze, de winkels barsten van het lekkers tijdens dagen als deze!’ Ook goed… Maar allerlei gerechtjes, receptjes blijven door mijn hoofd malen. Koken aan boord, ik vind het leuk. Sedert kort schrijf ik daar ook over op de website Zeilhelden, in de rubriek ‘zee-eten’. De vriendin vindt dat grappig. ‘Je wordt nog de Pascale Naessens voor zeilers’, knipoogt ze. (waarmee ze bedoelt: ‘neem jezelf maar niet te veel au sérieux!’)

Tijdens het boodschappen doen beslissen we: oesters, een vissoep. Wat hebben we nodig? Daar ga ik weer. ‘Wou je nu echt zelf een visbouillon trekken?’ grijnst de ene vriendin terwijl ze een kant en klaar emmertje vissoep aanwijst. Bereid in de vismijn van Oostende, staat er te lezen op het etiket. ‘Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan?’ grapt de andere vriendin als ze met een schaal voorgesneden stukken vis komt aangelopen. ‘Is bedoeld voor visfondue, maar waarom niet in de soep, handig toch?’ Ik geef ze graag gelijk. Vieren gaan we, loslaten…

Helemaal kan ik het toch niet laten en geef mijn draai aan de feestsoep door een uitje en wat tomaten in olijfolie te stoven vooraleer de kant en klare vissoep, bereid in de vismijn van Oostende, in de pot gaat.

Niet te hard willen, het is een mooi voornemen zo aan het begin van een nieuw jaar. Kunnen loslaten, plannen bijstellen ook. Op een boot is het een goede eigenschap, want vaak lopen de dingen niet zoals voorzien, hoe goed voorbereid je ook dacht te zijn. Lenig en soepel, zo moeten zeilplannen zijn…

Zeilen van oud naar nieuw…

Ik hou van alle seizoenen. Ook van de winter. De sfeer van Kerst, kaarsen, een knetterend haardvuur, filmpje kijken van onder een dekentje in de zetel. Thuis is het knus, maar ook winterzeilen heeft zijn charme. En ook aan boord maken we het gezellig.

IMG_0178IMG_0224

31 december 2015

Het weerbericht is gunstig, zuidzuidwest 4 à 5 beaufort, geen regen. De lucht is wel verdacht donker als we -warm ingeduffeld- de trossen losgooien in Nieuwpoort, en we worden bij het afvaren verrast door een hevige korte plensbui.. Samen met de Festina Lente vertrekken we naar Oostende.

IMG_5114

Op zee is de winterzon als snel van de partij, de wolken houden het voor bekeken, we varen comfortabel enkel onder genua.

IMG_0189

Ken je Janus, die Romeinse god met twee gezichten? Eentje kijkt achterom en eentje kijkt vooruit. Hij was de god van einde en begin, van poorten openen en sluiten. Naar hem werd de maand januari genoemd. We laten het oude jaar achter ons, en gaan het nieuwe tegemoet.. 2015 spoelt weg in ons kielzog.

IMG_5147

IMG_5193.jpg

In Oostende liggen we net niet alleen in de haven.

IMG_0192

We trekken de stad in om allerlei lekkers te kopen voor ons oudejaarsavond dineetje aan boord. De kaarsjes branden, de kurken knallen en de kreeften gaan in de pot. Om middernacht is er een spetterend vuurwerk.

1 januari 2016

Zuidoost waait het vandaag, ideaal om het nieuwe jaar in te zeilen, terug naar Nieuwpoort.

IMG_5204IMG_0333IMG_0340

O ja, en goede voornemens, die horen er ook bij op de eerste dag van het jaar… Dit keer wordt dat werk maken van het trimmen van de boot. Want we moeten de duimen leggen voor Festina Lente -what’s in a name… Met haar pronte mast en lage waterlijn haast ze zich langzaam en loopt uit op ons, al is ze een maatje kleiner. 2016, er zal gezeild moeten worden!

IMG_5222