London, hetzelfde maar dan anders..

Hemelvaart 2018

Al varen we al jaren met het lange weekend van Hemelvaart naar London, dit keer is het anders. Zo anders, dat het mij een beetje gespannen maakt.

Er varen drie nieuwkomers mee… Zeilers die de tocht naar London graag willen doen, maar liever nog niet alleen. Heel goed kennen we ze niet. In mijn bed lig ik te denken aan de vele mijlen naar Queenborough, het vroege opstaan, het weerbericht… Iedereen is voorbereid, maar toch…

En bij ons aan boord vaart mijn nicht An mee. Dat wij jaarlijks met eigen boot naar London zeilen vond haar man Koen zo knap dat meer dan eens het plan werd gesmeed om mee te gaan. Maar het bleef bij een plan. Zomaar ineens werd hij ziek, het noodlot haalde hem in, zeilen naar London kon niet meer. Nooit meer, want hij stierf. En nu is An bij ons aan boord en vaart mee naar London. Voor Koen.

An en ik zien mekaar niet vaak, maar van het ogenblik dat ze aan boord stapt voelt het nog precies als de logeerpartijtjes van uit onze kindertijd, gewoon gezellig.

En Koen, hij is ook een beetje mee, een foto in de achterzak van haar jeans…

Woensdag 9 mei 2018

Voor de 85 mijl naar Queenborough, tussenstop in de monding van de Thames, laat de wind ons het grootste gedeelte van de tocht in de steek. Het worden vele motoruren en iedereen is blij als we de Medway kunnen opvaren voor wat welverdiende rust.

Donderdag 10 mei 2018

Maar niet voor lang, want voor de tweede dag op rij moeten we nog maar eens ontiegelijk vroeg op. Er valt niet te kiezen, om de Thames op te varen moet je de stroom halen als een trein en vandaag gaat die om vier uur ’s ochtends! En dan gaat het nog regenen ook. En staat er een gemene wind recht op kop. We ploeteren de Thames op, vier masten in ons kielzog.

Maar in de laatste bochten schuiven de wolken open, breekt de zon door en toont de skyline van London zich in al haar glorie. Een gevoel van euforie.

Nu nog de sluis naar Limehouse Basin Marina door en daar liggen we, vijf boten gezellig samen. De rest van de dag gaat op aan aperitieven, dutjes en barbecuen…

Vrijdag 11 mei 2018

Vandaag doen we wat London zo leuk maakt. Wandelen in het groen, je wandelend laten verrassen door verborgen pareltjes, beetje shoppen, beetje mensen kijken in de metro, een tentoonstelling, thee drinken en verrassend lekker eten.

Zaterdag 12 mei 2018

De Thames terug af varen moet ook met de stroom mee. Omdat dat pas na de middag kan, hebben we nog een ochtend om fijn te fietsen rond Isle of Dogs.

’s Avonds bij aankomst in Queenborough blijkt het daar zo druk dat er afmeerboeien te kort zijn. Maar de havenmeester laat ons wel een uit de kluiten gewassen exemplaar van een werkschip nemen!

Zondag 13 mei 2018

Wil je snél naar London, dan doe je dat beter niet met een zeilboot. En toch maken net die vele uren varen de tocht zo bijzonder. Toen An vier dagen geleden bij ons aan boord kwam, had ze twee fijne attenties mee. Het eerste een tijd-doosje. Nee, tijd zit er niet in. Wel een bladwijzer-clip met een komma er op, symbool voor rustpunten, adempauzes. En dat is precies wat we doen als we varen, we nemen de tijd, verzoenen ons met de traagheid. Het tweede cadeautje een fles wijn met daar op de woorden ‘Het aardigste aan plezierige dingen is de herinnering’. En op zee verglijden de uren terwijl we veel herinneringen ophalen. Dat doet deugd, en dat mag duren…

En wat de nieuwkomers betreft. Hun boten heten TrimarBaldr en Clover. Een trimar is iemand die graag op trim is, op stap dus. Ook wel een zwerver, vagebond. Maar in de naam zitten ook de drie zeeën die de eigenaren ooit willen bevaren, Noordzee, Atlantische Oceaan en Middellandse Zee. Baldr, dat is dan weer een Noorse god, die overal licht en vreugde brengt. En Clover? Gewoon, een klavertjevier, geluksbrenger…

Ik had kunnen weten dat ik me geen zorgen hoefde te maken.

(met dank aan Wim van Trimar voor deze twee knappe foto’s)

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Mag ik het over Londen hebben?

Hemelvaart 2017

Naar Londen zeilen met Hemelvaart, een aantal jaren geleden zijn we het beginnen doen. Met een boot of drie, vier, wisselende gezelschappen. Elke keer is anders, elke keer ontdekken we nieuwe dingen. Ook nu. Stof voor een stukje.

Maar mag ik het over Londen hebben, nu -amper een week later- die dynamische stad nog maar eens is opgeschrikt door gruwelijke terreur? Moeten we treuren en zwijgen, en overwegen om er niet meer te komen? Of mag ik het over het Londen hebben, over die multiculturele, bruisende stad met zoveel gezichten? Ik denk dat ik het over Londen moét hebben. Over deze stad die niet klein te krijgen is, die zichzelf opnieuw uitvindt, keer op keer.

Net zoals de tachtigjarige kunstenaar David Hockney aan wie Tate Britain een grote overzichtstentoonstelling wijdt. 60 jaar uitbundige creativiteit, dat wil ik graag zien. Nee, ik heb nog geen tickets. Met een zeilboot weet je nooit, storm, pech, misschien raak je zelfs niet in Londen.. En dus queuen we geduldig, very british indeed.

En dan is daar, temidden van indrukwekkende schilderijen, tekeningen en collages, dat verrassend video kunstwerk, The Four Seasons, Woldgate Woods. Op vier wanden telkens negen schermen met hetzelfde landschap, in elk seizoen. De beelden zijn gemaakt vanuit een rijdende auto en zuigen je traag hypnotiserend mee. De traagheid is ontroerend, de seizoenen onverstoorbaar volhardend. Alles herbegint. Altijd.

Onze tochten naar Londen zijn nooit hetzelfde. Dit keer is de zon brandend van de partij, en ontbreekt de wind. Helemaal. We tuffen lange uren.

Geen wind betekent plat water in de Thamesmonding. Zo plat dat mijn schipper in afwachting van het getij wel eens wil ankeren in plaats van Queenborough aan te doen zoals gewoonlijk. Iets voorbij Nore Sand liggen we op de eerste rij voor een magische zonsondergang.

De volgende ochtend neemt de stroom ons mee richting Londen. Onderweg krijgen we het bezoek van de politie in een zwarte zodiac. Met de vriendelijke maar besliste uitnodiging om ieder verdacht feit te willen melden op een bijzonder nummer. Ook her en der in de stad vragen affiches om waakzaamheid. De volgende dag herinnert een wandeling over Westminster Bridge aan de recente terreurdaad van 22 maart 2017. En de feiten halen mijn woorden in, afgelopen zaterdag 3 juni 2017 waren London Bridge en Borough Market het doelwit van nog meer driest terreur.

Maar stilstaan doet Londen niet. Haar skyline verandert even snel als het werk van David Hockney. Na Tate Britain gaan we richting Battersea Power Station. Deze iconische plek, in ons collectief geheugen geprent door de lp Animals van Pink Floyd, wordt aan hoog tempo verbouwd tot luxueus woonoord.

In contrast met die niet aflatende bouwwoede ligt iets verderop Battersea Park felgroen te genieten van het ongewone zomerweer. De Thames stroomt onophoudelijk, vijf uur naar zee -een kleine adempauze bij het kenteren van de stroom- en zeven uur terug.

Zoals steeds overnachten we met onze boten in Limehouse Basin Marina. Het is er goedkoper en rustiger liggen dan in St. Katharine Docks en er is een metrohalte vlakbij. De vele narrowboats die er liggen zorgen voor een boho sfeertje en je kan er ongestoord barbecuen op het ponton.

Vlakbij London Docklands. Waar in Canary Wharf, Londens tweede zakencentrum, de ene glimmende wolkenkrabber na de andere verrijst. Maar waar je ook heerlijk kan fietsen langs de Thames of op Isle of Dogs verrast wordt door leuke pleinen, een gezellige pub. Van daar kan je zelfs via een voetgangerstunnel onder de Thames door naar de overkant, naar Greenwich.

Londen blijft verrassen, blijft ons verbazen. Wij blijven gaan. Keep calm and carry on…

 

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren